អត្ថបទនេះបកប្រែពីភាសាអង់គ្លេសដោយ AI។ អានអត្ថបទដើមជាភាសាអង់គ្លេស →
Voyager 1 ពេលនេះនៅចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺពីផែនដី៖ តើវាមានន័យយ៉ាងណា ហើយវានៅតែដំណើរការបានដោយរបៀបណា?
យាន Voyager 1 របស់ NASA គឺជាយានអវកាសដំបូងគេដែលនៅចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺពីផែនដី៖ ចម្ងាយ 16 ពាន់លានម៉ាយ ជាមួយសញ្ញាវិទ្យុដែលត្រូវចំណាយពេល 24 ម៉ោង។ ស្វែងយល់ពីប្រវត្តិ របៀបដែលវានៅតែទាក់ទងមកផែនដី និងដំណើរទៅមុខទៀត។

យាន Voyager 1 របស់ NASA ទើបតែក្លាយជាវត្ថុដំបូងដែលមនុស្សបង្កើតឡើង ធ្វើដំណើរទៅដល់ចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺពីផែនដី។ ពេលនេះ សញ្ញាវិទ្យុដែលផ្ញើចេញពីយានអវកាសនេះ ត្រូវចំណាយពេលដល់ទៅ 24 ម៉ោងពេញ ទើបមកដល់ផែនដីវិញ។ ខាងក្រោមនេះជាអត្ថន័យនៃសមិទ្ធផលជាប្រវត្តិសាស្ត្រនេះ របៀបដែលយានបង្ហោះតាំងពីឆ្នាំ 1977 នេះនៅតែអាចដំណើរការបាន និងថាតើវានឹងបន្តដំណើរបានយូរប៉ុណ្ណាទៀត។
ទីភ្នាក់ងារព័ត៌មាន Associated Press បានរាយការណ៍ថា ក្រុមអ្នកបញ្ជាការហោះហើរបានទទួលសញ្ញាពី Voyager 1 នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ទី19 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ2026 គឺចំពេល 24 ម៉ោង គត់បន្ទាប់ពីយានបានផ្ញើចេញមក។ ដោយធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនពន្លឺ សញ្ញានេះត្រូវឆ្លងកាត់ទីអវកាសក្នុងចម្ងាយជាង 16 ពាន់លានម៉ាយ (26 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ)។
«ការដែល Voyager 1 ឆ្លងផុតព្រំដែនមួយថ្ងៃពន្លឺ គឺជាសមិទ្ធផលប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏អស្ចារ្យមួយទៀត នៃដំណើររុករកដ៏វិសេសវិសាលនេះ» នេះជាការលើកឡើងរបស់លោក Dave Gallagher នាយកមន្ទីរពិសោធន៍ Jet Propulsion Laboratory របស់ NASA។
ព័ត៌មានសង្ខេប
- សមិទ្ធផលសំខាន់៖ ចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺពីផែនដី ជាយានអវកាសដំបូងគេបង្អស់ដែលទៅដល់ទីនោះ
- ចម្ងាយ៖ ជាង 16 ពាន់លានម៉ាយ (26 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ)
- ការយឺតយ៉ាវនៃសញ្ញា៖ 24 ម៉ោងក្នុងមួយជើង ដូច្នេះការផ្ញើសំណួរទៅនិងទទួលបានចម្លើយមកវិញ ត្រូវចំណាយពេលពីរថ្ងៃពេញ
- បង្ហោះនៅឆ្នាំ៖ 1977
- ល្បឿន៖ ប្រហែល 38,000 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង (61,000 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង)
- ថាមពល៖ ភ្លុយតូញ៉ូម (plutonium) មិនមែនពន្លឺព្រះអាទិត្យទេ
- អាយុកាល៖ 49 ឆ្នាំ ហើយនៅតែបន្តផ្ញើទិន្នន័យមកស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ

Voyager 1 បាញ់បង្ហោះឡើងទៅលើអវកាសតាមរយៈរ៉ុក្កែត Titan-Centaur ពី Cape Canaveral ក្នុងឆ្នាំ 1977។ (រូបថត៖ NASA, ដែនសាធារណៈ)
តើអ្វីទៅជា «ថ្ងៃពន្លឺ» (light-day)?
ថ្ងៃពន្លឺ (light-day) គឺជាចម្ងាយដែលពន្លឺធ្វើដំណើរក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃ។ ពន្លឺគឺជាអ្វីដែលមានល្បឿនលឿនជាងគេបំផុតក្នុងចក្រវាល ពោលគឺប្រហែល 186,000 ម៉ាយក្នុងមួយវិនាទី។ ទោះបីជាមានល្បឿនលឿនបែបនេះក្តី ក៏ Voyager 1 ពេលនេះនៅឆ្ងាយខ្លាំងរហូតដល់សញ្ញាវិទ្យុរបស់វាត្រូវចំណាយពេលមួយថ្ងៃពេញ ទើបមកដល់យើង។
ដើម្បីងាយប្រៀបធៀប ពន្លឺព្រះអាទិត្យត្រូវចំណាយពេលប្រហែល 8 នាទី ដើម្បីធ្វើដំណើរមកដល់ផែនដី។ ឯ Voyager 1 វិញ គឺស្ថិតនៅឆ្ងាយជាងព្រះអាទិត្យរហូតដល់ទៅប្រហែល 170 ដង។
ដំណើរដ៏អស្ចារ្យបំបែកកំណត់ត្រារបស់ Voyager 1
Voyager 1 បានបំបែកកំណត់ត្រាជាបន្តបន្ទាប់អស់រយៈពេលជិតកន្លះសតវត្សរ៍មកហើយ៖
- 1977៖ បាញ់បង្ហោះចេញពី Florida
- 1979៖ ហោះកាត់ Jupiter
- 1980៖ ហោះកាត់ Saturn
- 1990៖ បង្វែរខ្លួនមកក្រោយ ហើយថតរូបផែនដីដ៏ល្បីល្បាញឈ្មោះ "Pale Blue Dot"
- 1998៖ ក្លាយជាវត្ថុដែលមនុស្សបង្កើតឡើង ស្ថិតនៅឆ្ងាយជាងគេបំផុត
- 2012៖ ហោះចេញផុតពីពពុះនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ហើយចូលទៅកាន់លំហអន្តរតារា (interstellar space)
- 2026៖ ទៅដល់ចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺពីផែនដី

រូបភាព "Pale Blue Dot"៖ ផែនដីជាចំណុចតូចមួយ ដែលថតដោយ Voyager 1 ក្នុងឆ្នាំ 1990 ពីចម្ងាយប្រហែល 4 ពាន់លានម៉ាយ។ (រូបភាព៖ NASA/JPL-Caltech, ដែនសាធារណៈ)
ចុះតើ Voyager 1 មិនស្ថិតនៅក្នុងលំហអន្តរតារារួចហើយទេឬ?
ពិតមែនហើយ។ កាលពីឆ្នាំ 2012 យាន Voyager 1 បានហោះឆ្លងកាត់គែមនៃ heliosphere ដែលជាពពុះដ៏ធំសម្បើមនៃខ្យល់ព្រះអាទិត្យជុំវិញព្រះអាទិត្យរបស់យើង។ វាគឺជាយានអវកាសដំបូងគេបង្អស់ដែលបានធ្វើរឿងនេះ។ បន្ទាប់មក យានភ្លោះរបស់វាគឺ Voyager 2 ក៏បានហោះទៅដល់ទីនោះដែរក្នុងឆ្នាំ 2018។

ដ្យាក្រាមរបស់ NASA បង្ហាញពី heliosphere ដែលជាពពុះរបស់ព្រះអាទិត្យ។ ពេលនេះ យាន Voyager ទាំងពីរបានហោះឆ្លងកាត់គែមរបស់វាចូលទៅកាន់លំហអន្តរតារាហើយ។ (រូបភាព៖ NASA, ដែនសាធារណៈ)
តើយាននេះនៅតែអាចទាក់ទងមកផែនដីបានដោយរបៀបណា?
នៅពេលដែលសញ្ញាវិទ្យុរបស់ Voyager 1 ធ្វើដំណើរមកដល់ផែនដី វាមានកម្លាំងខ្សោយខ្លាំងបំផុត។ ប៉ុន្តែ NASA អាចចាប់សញ្ញានេះបានតាមរយៈបណ្តាញ Deep Space Network ដែលជាប្រព័ន្ធអង់តែនចានរណបយក្សជាច្រើន ស្ថិតនៅ California, Spain និង Australia។
យាននេះដំណើរការដោយសារធាតុ plutonium ដែលបញ្ចេញកម្ដៅសន្សឹមៗ រួចបម្លែងទៅជាថាមពលអគ្គិសនី។ ថាមពលនេះថយចុះជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដូច្នេះ NASA បានបិទឧបករណ៍ស្ទើរតែទាំងអស់ ដើម្បីរក្សាឱ្យយានអវកាសនេះបន្តដំណើរការទៅមុខទៀត។ ការថតរូបត្រូវបានបញ្ចប់ជាយូរណាស់មកហើយ ប៉ុន្តែវានៅតែបន្តផ្ញើទិន្នន័យត្រឡប់មកវិញក្នុងបរិមាណតិចតួចស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ អំពីតំបន់អវកាសដែលមិនធ្លាប់មានអ្វីផ្សេងទៅរុករកពីមុនមកឡើយ។

ចានរណប Deep Space Network នៅ Goldstone, California។ អង់តែនបែបនេះហើយដែលចាប់សញ្ញាដ៏ខ្សោយរបស់ Voyager 1។ (រូបថត៖ NASA/JPL-Caltech, ដែនសាធារណៈ)
ថាសមាស Golden Record
យាន Voyager នីមួយៗសុទ្ធតែមានផ្ទុក Golden Record ដែលជាថាសចាក់ចម្រៀងស្រោបមាស ពោរពេញទៅដោយសំឡេង និងរូបភាពនៃភពផែនដី រួមមានតន្ត្រី ពាក្យស្វាគមន៍ជាភាសាផ្សេងៗជាច្រើន និងសំឡេងធម្មជាតិ។ គម្រោងនេះត្រូវបានដឹកនាំដោយតារាវិទូ Carl Sagan ដែលលោកក៏ជាអ្នកដាក់ឈ្មោះរូបភាព "Pale Blue Dot" នេះផងដែរ។
NASA រំពឹងថាថាសទាំងនេះអាចស្ថិតនៅបានជាង 1 ពាន់លានឆ្នាំ ដែលប្រៀបដូចជាកន្សោមពេលវេលាសម្រាប់នរណាម្នាក់ ឬអ្វីមួយដែលអាចនឹងប្រទះឃើញពួកវា។

គម្របថាស Golden Record ដែលមានចំណងជើងថា "The Sounds of Earth"។ វាពន្យល់ពីរបៀបចាក់ថាសនេះ និងប្រភពដើមរបស់វា។ (រូបភាព៖ NASA/JPL, ដែនសាធារណៈ)
ចុះចំណែក Voyager 2 វិញ?
តាមពិតទៅ Voyager 2 ត្រូវបានបង្ហោះពីរសប្តាហ៍មុន។ ប៉ុន្តែវាបានជ្រើសរើសផ្លូវហោះហើរឆ្ងាយជាង ដោយត្រូវហោះកាត់ Jupiter, Saturn, Uranus និង Neptune ដូច្នេះវាមានល្បឿនយឺតជាង និងនៅជិតផែនដីជាង។ វានឹងមិនអាចទៅដល់ចំណុចកំណត់មួយថ្ងៃពន្លឺនោះឡើយ រហូតដល់ឆ្នាំ 2035។

គំរូតេស្តរបស់ Voyager កំពុងត្រូវបានដំឡើងនៅ Jet Propulsion Laboratory របស់ NASA ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970។ (រូបថត៖ NASA/JPL, ដែនសាធារណៈ)
ដំណើរទៅមុខបន្ទាប់ទៀត
Voyager 1 នឹងបន្តដំណើរទៅមុខទៀត ដរាបណាថាមពលរបស់វានៅតែមាន។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ NASA ត្រូវបិទឧបករណ៍បន្តិចម្តងៗដើម្បីសន្សំសំចៃថាមពល។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពេលនេះ ម៉ាស៊ីនដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 នេះ នៅតែបន្តទាក់ទងមកកាន់ផែនដីពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។
«ការធ្វើដំណើរបានចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺ គឺជាសមិទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យមួយសម្រាប់យានអវកាស ប៉ុន្តែ Voyager គឺមានតម្លៃលើសពីអ្នកធ្វើដំណើរដ៏សែនឆ្ងាយមួយទៅទៀត» នេះជាការលើកឡើងរបស់លោក Joe Westlake នាយកផ្នែករូបវិទ្យាព្រះអាទិត្យរបស់ NASA។


