អត្ថបទនេះបកប្រែពីភាសាអង់គ្លេសដោយ AI។ អានអត្ថបទដើមជាភាសាអង់គ្លេស →
Voyager 1 ពេលនេះនៅឆ្ងាយពីផែនដីដល់ទៅចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺ៖ ផ្ញើសញ្ញាមកម្តងត្រូវចំណាយពេល 24 ម៉ោងពីចម្ងាយ 16 ពាន់លានម៉ាយល៍ ហើយតើយានតាំងពីឆ្នាំ 1977 នេះនៅតែដំណើរការបានដោយរបៀបណា
អាន 3 នាទី

យាន Voyager 1 របស់ NASA ទើបតែក្លាយជាវត្ថុដំបូងគេដែលមនុស្សបង្កើតឡើង ធ្វើដំណើរទៅដល់ចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺ (one light-day) ពីផែនដី។ ពេលនេះ សារវិទ្យុដែលផ្ញើចេញពីយាននេះ ត្រូវចំណាយពេលពេញ 24 ម៉ោងទើបមកដល់ផែនដីវិញ។ ខាងក្រោមនេះជាអត្ថន័យនៃសមិទ្ធផលដ៏ធំនេះ របៀបដែលយានបាញ់បង្ហោះតាំងពីឆ្នាំ 1977 នៅតែដំណើរការបាន និងថាតើវានឹងអាចបន្តដំណើរទៅមុខបានយូរប៉ុណ្ណាទៀត។
យោងតាមការចុះផ្សាយរបស់ Associated Press ក្រុមការងារបញ្ជាការហោះហើរបានទទួលសញ្ញាហៅមកពី Voyager 1 នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ទី 19 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2026 ពោលគឺចំពេល 24 ម៉ោង គត់បន្ទាប់ពីយាននេះបានផ្ញើចេញមក។ ដោយធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនពន្លឺ សញ្ញាវិទ្យុនេះត្រូវឆ្លងកាត់ទីអវកាសក្នុងចម្ងាយជាង 16 ពាន់លានម៉ាយល៍ (26 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ)។
"ការដែល Voyager 1 ឆ្លងផុតកម្រិតចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺ គឺជាសមិទ្ធផលប្រវត្តិសាស្ត្រថ្មីមួយទៀតនៅក្នុងបេសកកម្មរុករកដ៏អស្ចារ្យមិនធ្លាប់មាននេះ" លោក Dave Gallagher នាយក Jet Propulsion Laboratory របស់ NASA បានលើកឡើងបែបនេះ។
[អត្ថបទពាក់ព័ន្ធ៖ អានព័ត៌មានលម្អិតទាំងស្រុងនៅលើ Rainy Tech]
- Voyager 1 ទៅដល់ចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺពីផែនដី៖ អត្ថន័យ និងរបៀបដែលយាននេះនៅបន្តដំណើរការបាន
- អត្ថបទព័ត៌មានបច្ចេកវិទ្យាផ្សេងទៀតពីសហគមន៍ Rainy Tech
ព័ត៌មានសង្ខេបសំខាន់ៗ
- សមិទ្ធផលសំខាន់៖ ចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺពីផែនដី ជាយានអវកាសដំបូងគេបង្អស់ដែលទៅបានឆ្ងាយដល់ម្ល៉ឹង
- ចម្ងាយ៖ ជាង 16 ពាន់លានម៉ាយល៍ (26 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ)
- រយៈពេលបញ្ជូនសញ្ញា៖ 24 ម៉ោងសម្រាប់ជើងនីមួយៗ ដូច្នេះការផ្ញើសំណួរទៅហើយចាំចម្លើយត្រឡប់មកវិញត្រូវចំណាយពេលពីរថ្ងៃពេញ
- ឆ្នាំបាញ់បង្ហោះ៖ 1977
- ល្បឿន៖ ប្រហែល 38,000 ម៉ាយល៍ក្នុងមួយម៉ោង (61,000 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង)
- ប្រភពថាមពល៖ ភ្លុយតូញ៉ូម មិនមែនពន្លឺព្រះអាទិត្យទេ
- អាយុកាល៖ 49 ឆ្នាំ ហើយនៅតែបន្តផ្ញើទិន្នន័យមកស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ

តើ «មួយថ្ងៃពន្លឺ» គឺជាអ្វី?
មួយថ្ងៃពន្លឺ (light-day) គឺជាចម្ងាយដែលពន្លឺធ្វើដំណើរក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃ។ ពន្លឺគឺជាអ្វីដែលលឿនជាងគេបំផុតនៅក្នុងចក្រវាល ដោយធ្វើដំណើរបានប្រហែល 186,000 ម៉ាយល៍ក្នុងមួយវិនាទី។ ទោះជាលឿនដល់ម្ល៉ឹងក៏ដោយ ក៏ពេលនេះ Voyager 1 នៅឆ្ងាយខ្លាំងរហូតដល់សញ្ញាវិទ្យុរបស់វាត្រូវចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃទើបមកដល់យើង។
ដើម្បីងាយស្រួលប្រៀបធៀប ពន្លឺព្រះអាទិត្យត្រូវការពេលប្រហែល 8 នាទី ដើម្បីមកដល់ផែនដី។ ឯ Voyager 1 វិញ គឺនៅឆ្ងាយជាងព្រះអាទិត្យរហូតដល់ទៅប្រហែល 170 ដងឯណោះ។
ដំណើរដ៏អស្ចារ្យបំបែកកំណត់ត្រារបស់ Voyager 1
Voyager 1 បានបំបែកកំណត់ត្រាជាបន្តបន្ទាប់អស់រយៈពេលជិតកន្លះសតវត្សរ៍មកហើយ៖
- 1977: បាញ់បង្ហោះចេញពី Florida
- 1979: ហោះកាត់ភព Jupiter
- 1980: ហោះកាត់ភព Saturn
- 1990: បែរក្រោយថតរូបផែនដីដ៏ល្បីល្បាញឈ្មោះ "Pale Blue Dot"
- 1998: ក្លាយជាវត្ថុដែលមនុស្សបង្កើតឡើងធ្វើដំណើរទៅបានឆ្ងាយបំផុត
- 2012: ចេញផុតពីពពុះការពាររបស់ព្រះអាទិត្យ ហើយចូលទៅក្នុងលំហអន្តរតារា (interstellar space)
- 2026: ទៅដល់ចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺពីផែនដី

ចុះ Voyager 1 មិនបានចូលទៅក្នុងលំហអន្តរតារារួចហើយទេអី?
ពិតមែនហើយ។ កាលពីឆ្នាំ 2012 យាន Voyager 1 បានហោះឆ្លងកាត់គែមនៃ heliosphere ដែលជាពពុះខ្យល់ព្រះអាទិត្យដ៏ធំសម្បើមជុំវិញព្រះអាទិត្យរបស់យើង។ វាគឺជាយានអវកាសដំបូងគេបង្អស់ដែលធ្វើបែបនេះបាន។ ចំណែកឯយានបងប្អូនភ្លោះរបស់វាគឺ Voyager 2 បានហោះទៅដល់តាមក្រោយក្នុងឆ្នាំ 2018។

តើយាននេះនៅតែទាក់ទងមកផែនដីបានដោយរបៀបណា?
នៅពេលដែលសញ្ញាវិទ្យុរបស់ Voyager 1 ធ្វើដំណើរមកដល់ផែនដី សញ្ញានោះគឺខ្សោយខ្លាំងបំផុត។ NASA អាចចាប់យកសញ្ញានេះបានតាមរយៈ Deep Space Network ដែលជាប្រព័ន្ធអង់តែនចានរណបយក្សស្ថិតនៅ California, Spain និង Australia។
យាននេះដំណើរការដោយសារធាតុ ភ្លុយតូញ៉ូម (plutonium) ដែលបង្កើតកម្ដៅសន្សឹមៗដើម្បីបំប្លែងទៅជាថាមពលអគ្គិសនី។ ថាមពលនេះថយចុះជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដូច្នេះ NASA ត្រូវបិទឧបករណ៍ស្ទើរតែទាំងអស់ដើម្បីសន្សំឱ្យយាននៅរស់។ យាននេះឈប់ថតរូបជាយូរមកហើយ ប៉ុន្តែវានៅតែបន្តផ្ញើទិន្នន័យត្រឡប់មកវិញតិចតួចស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ អំពីតំបន់អវកាសដែលមិនធ្លាប់មានអ្វីផ្សេងទៅដល់ពីមុនមក។

ថាសមាស (The Golden Record)
យាន Voyager នីមួយៗសុទ្ធតែមានភ្ជាប់ទៅជាមួយនូវ Golden Record ដែលជាថាសចាក់ចម្រៀងស្រោបមាស ផ្ទុកទៅដោយសំឡេង និងរូបភាពតំណាងឱ្យភពផែនដី ដូចជា បទភ្លេង ការពោលពាក្យស្វាគមន៍ជាភាសាផ្សេងៗជាច្រើន និងសំឡេងធម្មជាតិ។ គម្រោងនេះដឹកនាំដោយតារាវិទូ Carl Sagan ដែលលោកក៏ជាអ្នកដាក់ឈ្មោះរូបថត "Pale Blue Dot" ផងដែរ។
NASA រំពឹងថាថាសទាំងនេះនឹងអាចនៅគង់វង្សបានជាង 1 ពាន់លានឆ្នាំ ដែលប្រៀបដូចជាប្រអប់រក្សាការចងចាំឆ្លងពេលវេលា (time capsule) សម្រាប់នរណាម្នាក់ ឬអ្វីមួយដែលអាចនឹងរកឃើញពួកវា។

ចុះចំណែក Voyager 2 វិញ?
តាមពិតទៅ យាន Voyager 2 ត្រូវបានបាញ់បង្ហោះមុនពីរសប្តាហ៍ឯណោះ។ ប៉ុន្តែវាត្រូវធ្វើដំណើរតាមផ្លូវវាងឆ្ងាយជាង ដោយហោះកាត់ Jupiter, Saturn, Uranus និង Neptune ធ្វើឱ្យវាមានល្បឿនយឺតជាង និងនៅជិតផែនដីជាង។ វានឹងមិនទាន់ទៅដល់ចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺនោះទេ រហូតដល់ឆ្នាំ 2035។

តើមានអ្វីបន្តទៀត?
Voyager 1 នឹងបន្តដំណើរទៅមុខទៀតឱ្យតែនៅមានថាមពល។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ NASA ត្រូវបិទប្រព័ន្ធមួយចំនួនបន្ថែមទៀតដើម្បីសន្សំថាមពល។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពេលនេះ ម៉ាស៊ីនដែលផលិតឡើងតាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 មួយនេះ នៅតែបន្តទាក់ទងមកផ្ទះជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
"ការធ្វើដំណើរបានចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺ គឺជាសមិទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យវិសេសវិសាលសម្រាប់យានអវកាស ប៉ុន្តែ Voyager គឺមានតម្លៃលើសពីអ្នកធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយធម្មតាទៅទៀត" លោក Joe Westlake នាយកផ្នែករូបវិទ្យាព្រះអាទិត្យ (heliophysics) របស់ NASA បានលើកឡើងបែបនេះ។
ប្រភពព័ត៌មាន៖ Associated Press តាមរយៈ Yahoo Tech៖ យាន Voyager 1 របស់ NASA ទាក់ទងមកផ្ទះវិញពីចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺដ៏អស្ចារ្យ; Reuters តាមរយៈ Yahoo Tech៖ NASA បញ្ជាក់ពីសមិទ្ធផលចម្ងាយមួយថ្ងៃពន្លឺរបស់យាន Voyager 1។